OakMonster’s Den

Aunty Sida wrote a beautiful eulogy for my mom. We were all in tears yesterday, proof reading the thing. I’m not sure if I can do justice translating, but I’ll try.

Khun Noi was born on November 29, 1941. She was the third of four daughters of Mr. Suvit and Mrs. Lamiad in Surat Thani Province [in the south of Thailand]. Noi received her elementary education in Baan Poang district in Ratchaburi province, then to St. Joseph Convent School and Amporn Paisarn School in Bangkok. After graduating from high school, she continued her studies in the UK. With an associates degree from secretary school, Noi returned to Bangkok and worked at Rama Hotel.

It was in England where Khun Noi met Khun Jed. They were each other’s first loves. The courtship began there and they remained close while Jed continued his studies in Oregon. Noi followed him to the U.S. where they got married. She remained by his side while he attended graduate school.

Upon their return to Thailand, they began their family life. Noi and Jed had 3 children together. The oldest Ake is married to Pim. The second son is Onk. And the youngest daughter Oakley is married to Brandon and they live in the U.S.

All of her life, Khun Noi had put everything into her family, keeping close eyes on her children’s education and well being. She also took care of all of her family members and friends. Nobody was ever left unassisted if assistance was needed. She never said no. Her house had become the hub for her friends and their children. Everyone knew Aunty Noi and adored her as if she was their second mother.

Khun Noi had always been the healthier one of the bunch. She quite literally flit around everywhere. She was always pleasant and had a wicked sense of humor. Every time she came back from a check up, she would tell her friends how he felt sorry for her husband because her results were impeccable.

“I think I’m one of those wives who age fast but wouldn’t die fast enough,” she said. Her friends laughed at that.

But in November 2005, Khun Noi went in for her usual check up. This time, the hospital first reported that something was wrong with her heart. She went back for a second opinion and indeed they found a mass in her lung. It turned out to be cancer. She had an operation to remove the tumor and continued to live normally. After 9 months, we found out that the cancer had metastasized to her brain and her liver. She bravely went through radiation and chemotherapy respectively. But she finally succumbed to the disease. Khun Noi passed away peacefully on Tuesday, August 21, 2007. [Bangkok time].

Her unexpected death brought on much sorrow for her family and friends. We believe that everyone here today feels that loss.

If Khun Noi’s spirit could hear us, we would like to tell her that we love her very much. To us, she has never really left. She will always be in our hearts and memories forever.

With all the good karma she had in this life time, we pray that Khun Noi’s spirit will enter the heavens where she truly belongs.

Khun Noi was 65 years and 9 months old.

And here’s the Thai version for your reference.

คุณจงดี เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน 2484 เป็นบุตรีคนที่ 3 ของนายสุวิทย์ และนางละเมียด บิดาเป็นคหบดีของจังหวัดสุราษฎร์ จึงได้ส่งคุณจงดี เข้ามาศึกษาเบื้องต้นที่ โรงเรียนบ้านโป่ง ราชบุรี และได้มาศึกษาต่อที่โรงเรียนเซ็นต์โยเซฟคอนแวนต์ และอัมพรไพศาล ตามลำดับ จนจบชั้นเตรียมอุดมศึกษา ได้ไปศึกษาที่ประเทศอังกฤษ จนจบวิชาเลขานุการ และได้กลับมาทำงานที่โรงแรมรามา

ในขณะที่ศึกษาอยู่ที่ประเทศอังกฤษนั้น คุณจงดีได้พบกับคุณเจตกำจร รักครั้งแรกของทั้งสองได้เริ่มต้น ณ. ที่นั่น เมื่อคุณเจตกำจรจบการศึกษาขั้นปริญญาตรี จึงได้สมรสกับคุณจงดีที่สหรัฐอเมริกา และอยู่ด้วยกันจนกระทั่งคุณเจตกำจรศึกษาจบปริญญาโท

เมื่อกลับมากรุงเทพ ทั้งสองได้มีบุตรธิดาด้วยกัน 3 คน บุตรคนโตชื่อ วรากร ได้ทำการสมรสกับ สุริชยา บุตรคนที่สองชื่อ องคฤทธิ์ พรหมโยธี และธิดาคนสุดท้องชื่อ วรวรัย ได้ทำการสมรสกับ แบรนดอน และได้ใช้ชีวิตอยู่ที่สหรัฐอเมริกากับสามี

ตลอดชีวิตของคุณจงดี ได้ทุ่มเมความรักให้กับครอบครัว ดูแลให้การศึกษาลูกเป็นอย่างดีทุกคน ในขณะเดียวกันคุณจงดีก็ไม่เคยทอดทิ้งพี่น้อง เพื่อนฝูง ไม่ว่าใครๆ จะขอร้องให้คุณจงดีช่วยทำอะไร ก็ไม่เคยปฏิเสธ จะเต็มใจช่วยเหลือเสมอ บ้านของคุณจงดีจะเป็นศูนย์กลางของเพื่อนแทบทุกคน ลูกๆ ของเพื่อนจะรู้จักน้าน้อย และรักน้าน้อยมากเหมือนเป็นแม่อีกคน

คุณน้อยเป็นคนที่มีสุขภาพแข็งแรงมาก คล่องแคล่ว ว่องไว อารมณ์ดี เช่นทุกปีที่คุณน้อยไปตรวจสุขภาพก็จะมาบอกเพื่อนๆ ทุกครั้งว่า สงสารคุณเจตจังเลย เพราะผลที่ตรวจออกมาดีมาก สงสัยคุณน้อยจะเป็นภรรยาประเภทที่แก่งายตายยาก เพื่อนๆ ก็ยังหัวเราะกัน

แต่มาปีพ.ศ. 2548 ประมาณเดือนพฤศจิกายน คุณน้อยไปตรวจสุขภาพตามปกติ คราวนี้คุณน้อยบอกว่า โรงพยาบาลตรวจพบสิ่งผิดปกติที่หัวใจ คุณน้อยจึงไปตรวจซ้ำ จึงพบว่าเป็นมะเร็งที่ปอด ได้ทำการผ่าเอาก้อนเนื้อร้ายออกที่โรงพยาบาลจุฬา คุณน้อยก็อยู่ต่อมาได้อีก 9 เดือน ก็มาพบว่ามะเร็งลุกลามไปที่ตับกับสมอง จึงได้ทำการรักษาด้วยการฉายแสง และให้คีโม แต่ก็ไม่สามารถจะยับยั้งการลุกลามของโรคร้ายนี้ได้ คุณน้อยจึงได้จากไปอย่างสงบเมื่อเช้าวันที่ 21 สิงหาคม 2550

การจากไปอย่างไม่คาดคิดของคุณน้อยในครั้งนี้ นำความโศกเศร้าและอาลัยให้กับทางครอบครัว เพื่อนฝูง ญาติมิตรเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งเชื่อว่าท่านทั้งหลายที่อยู่ ณ.ที่นี้คงจะมีความรู้สึกเช่นเดียวกัน

ถ้าดวงวิญญาณของคุณน้อยสามารถจะรับรู้ได้ พวกเราก็อยากจะบอกกับคุณน้อยว่า เรารักคุณน้อย และในความรู้สึกของพวกเรา คุณน้อยมิได้จากไปไหน คุณน้อยยังอยู่กับเราเสมอไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ตาม

ด้วยกุศลผลบุญที่คุณน้อยได้สร้างไว้ในภพนี้ ขอจงโปรดดลบันดาลให้ดวงวิญญาณของคุณน้อยไปสู่สรวงสวรรค์ชั่วนิรันดร

สิริรวมอายุได้ 65 ปี 9 เดือน